Fotografia prasowa towarzyszy nam na każdym kroku. Widać to idealnie kiedy przyjrzymy się sklepikom prasowym. Momentami żal nam tych biednych sprzedawców siedzących na malutkich krzesełkach, niczym rozbitkowie na trawie pośród wielkiego oceanu gazet.

Poziom prezentowany przez poszczególne wydawnictwa jest różny, ale to jest temat na inną dyskusję. Zastanówmy się, czy w dzisiejszych gazetach znajdziemy zdjęcia, które są dziełami sztuki?
Zanim sobie odpowiemy, cofnijmy się nieco wstecz do lat 30 i 40 XX wieku. Wtedy to zdecydowany wzrost liczby ukazujących się dzienników i czasopism, spowodował, że wzrosło znaczenie fotografii prasowej.

Wspaniali fotografowie tacy jak, Robert Capa- autor wstrząsających zdjęć z wojny domowej w Hiszpanii czy Henri Carter- twórca pięknych fotoreportaży na temat życia codziennego we Francji.

W tym czasie pojawiły się, również swoiste kroniki zdjęciowe, których twórcą był między innymi Gyulu Halasz Assai, którego zdjęcia ukazywały życie nocne Paryża. Zakochani, prostytutki i gangsterzy byli głównymi bohaterami jego relacji.

Z cała stanowczością, można stwierdzić, że wtedy zdjęcia były dziełami sztuki. A dziś? Dziś jest jak zwykle ze sztuka.

Bardzo trudno osądzić czy to sztuka, czy zostały już przekroczone jej iluzoryczne granice. Oczywiście bardzo często spotykamy się ze zdjęciami, które nas wzruszają, bawią, czy skłaniają do refleksji.

I w takich wypadkach to sztuka na 100%. Ale zastanówmy się jaką rolę ma fotografia prasowa? Niesienie sensacji! Więc dla fotografii prasowej dużo bardziej atrakcyjne są zdjęcia, które pod względem artystycznym nie są na wysokim poziomie, ale są sensacyjne.

Dlatego, niektóre zdjęcia robione telefonem komórkowym, czy bardzo słabą kamerą, słynniejsze od tych najlepszych pod względem artystycznym.

Technika poszła do przodu i mimo, że niektórzy będą krzyczeć, że to zabija ducha fotografii prasowej, jednak świat jest głodny sensacji, głodny wrażeń i unikalnych zdjęć, dlatego czasem jednak forma nie jest tak ważna jak treść.